Alacakarga yavrusu. Ağacın dibinde. Bir çam ağacı. Kıyılmış krak ile gak arası seslere daha var, kırmızı ağzını tutan gaga eklemlerini açıp direndi önce. Sabahın körüydü. Başını okşayınca biraz, sonuçsuz gaga saldırılarından vazgeçti. Göz bebeği küçüldü. Daha uysal oldu birkaç dakika bile geçmeden. Çırpınmadı da elimde artık. Alacakarganın yavrusu. Bir damın üstünde şimdi. Hayvan hayvanı hisseder kimi zaman, insan insanı hissetmez, nedendir. Halbuki ne çok şeyimiz var; istedikçe azalır fakat. Alacakarga yavrusu saldırmamayı istedi. Ne çok şeyimiz var dedi, kim bilir. İnsandan öte baktı sağ gözü. Niye direkt bakmıyorsun diyecek oldum; onlar yan bakardı. İnsanlaştırmaya çalıştım onu bilmeden. Onlar yandan güzel bakardı.
YAz1
Yaz2
Yaz3
Yaz4
Yaz5
Yaz6
Yaz7